تو ملبس به لباس پیغامبر بودی

 تقدیس شدی تاریخ و تریبون را قبضه کردی
 در محرومترین نقاط سرزمین من برایت منبر ساختند

محل کار من به یک اردوگاه کاراجباری می ماند. همه چیز تحت امرمدیران چکمه پوش اداره هست. کارمندان بایستی اوامر ملوکانه مدیران خود را بی کم و کاست اجرا کنند. مانند همه ادارات ایران اسلامی اقامه نماز جماعت یکی از آیین های اجباری این محیط عجیب و غریب است. باید پشت سر کسی نماز بگذاری که علاوه بر اختلاف عمیق معرفتی و عقیدتی، منتقد و معترض شخصیت و اندیشه اش نیز هستی. باید علاوه بر اقتدا به او، سخنرانی اش را نیز بشنوی و  گوش جان بسپاری به فرمایشات  بی سر و ته معنوی و حمد و ثنای چاپلوسانه سیاسی این موجود به اصطلاح روحانی.

دیروز روحانی اداره ام بر مسند اندیشه(!) و ایمان(!) نشسته بود و فرمایشات ملوکانه خود را به سمع و نظر ما می رساند از روابط دختر و پسر صحبت می کرد و از مساله ازدواج و توصیه می کرد به خانواده ها برای عجالت درعروس و داماد کردن فرزندانشان. در میانه خطابه اش جمله ناقصی گفت که مرا آتش زد او گفت : « کسی که در سن 30 سالگی ازدواج می کنه دیگه نمیتونه ... دیگه ... آخه ... » ادامه نداد به پوزخند بی شرمانه ای اکتفا کرد.

او بحثش را پی گرفت و من دلم آتش گرفت می خواستم داد بکشم و بگویم : « چی رو نمی تونه حاج آقا! » ولی من از ترس(!) هیچ نگفتم  عاقلانه عمل کردم و دم نزدم  ولی در درون خود جیغ زدم و بر در و دیوار تاریخ کوفتم سوالم را اینجا از این روحانی محترم و از هم مسلکانش می پرسم.

                                                      ***

حاج آقا! لطفا به من بگو کسی که در سن 30 سالگی ازدواح می کند توانایی چه چیزی را ندارد؟ چه کاری را نمی تواند انجام دهد؟ ازعهده چه فعل انسانی بر نمی آید؟

حاج آقا من دو سال دیگر 30 سالم می شود با توجه به مشکلات معیشتی و برنامه های تحصیلی ازدواجم به بعد از 30 سالگی ام موکول می شود جمله حکیمانه شما در منبر وعظ و هدایت سخت نگرانم کرده است در صورت ازدواج در سی سالگی من ناتوان کدامین فعل انسانی ام خواهم بود حاج آقا! من چه چیز را نخواهم توانست؟

حاج آقا! اضطراب انسان را نابود می کند بنابه فرموده گهربار شما من در زندگی زناشویی ام ناتوان خواهم بود ناتوان چی حاج آقا؟

حاج آقا! منظورت ناتوانی های جسمی که نیست چون به گمان من انسان عادی در 30 سالگی خوب می بیند ، تیزمی شنود ، دقیق لمس می کند، ظریف می بوید، عالی می چشد، زیبا حرف می زند و محکم راه می رود.

حاج آقا! به گمانم منظورت ناتوانی مالی هم که نیست خودت بهتر می دانی دهه چهارم زندگی آغاز مکانت مالی و تبحر اقتصادی انسان است. جیب های انسان در30 تا 50 سالگی لبریزتر از پیش و پس است.

حاج آقا! حدس دیگرم اینست که منظورتان از این جمله ناقص حکیمانه، ناتوانی در تاسیس خانواده است فکر نمی کنم شما بر این باور باشید که انسان 30 ساله توان بنای بنیان خانواده را ندارد چون در اینصورت به طریق اولی سنین پایینتر هم نمی توانند... .

حاج آقا! نکند منظورت عشق ورزیدن است؟ یعنی دو سال دیگر تاریخ مصرف زیست عاشقانه من تمام می شود؟ تصورش خوفناک هست حاج آقا! زندگی منهایی عشق برای من تلخ است خیلی تلخ تلختر از تحمل تو!

حاج آقا! نکند برای حفظ عفت کلام قسمت دوم جمله را ناقص گفتی نکند منظورت ناتوانی در روابط جنسی است؟ آیا من 30 ساله نمی توانم.... ؟ حاج آقا این محرومیت بزرگ غیر منصفانه است.

حاج آقا! من می ترسم راهنمایی ام کن! من از سی سالگی ام هراس دارم از دست دادن هر کدام از توانایی های انسانی برای من در سطح یک فاجعه است.

حاج آقا! حرف هایت دلم را عزاخانه کرد به من بگو من صاحب عزای کدامین صفت انسانی ام هستم به من بگو من دو سال دیگر در ماتم کدامین توانایی خدادادی ام خواهم نشست؟

تقصیر ندارم حاج آقا! من نمی توانستم همچون تو در 19 سالگی ازدواج کنم. تو هنوز خط بر گونه هایت نیافتاده بود و چند روزی از بلوغت نگذشته بود که ازدواج کردی. تو هنوز طعم تلخ خواهش های نفسانی و محدودیت های جنسی جامعه را نچشیده بودی که داماد شدی شوهر دختری 15 ساله!

تو طلبه بودی اطرافیات زندگی را برایت تامین کردند  تو در اوج شادابی و طراوت کامروا شدی و شیرین ترین لذت دنیا را چشیدی لذتی که من در 28 سالگی ... .

حاج آقا! اجازه بده رک بگویم اعتقاد دارم که تو با رنجی که ما انسان های دون پایه(!) می بریم بیگانه ای! تو رنج نهفته در درون و بغض فروخورده ما را نمی فهمی! پس لطفا درم مورد زندگی ما قضاوت نکن و ازوعظ و هدایت ما دست بکش. چطور می توانی مرا هدایت کنی در حالیکه از مصائب روح، مشکلات جسم و خواهش های دل من خبر نداری؟

دکتر چمران می گوید : « ارزش هر انسان به اندازه درد و رنجی است که در راه خدا تحمل می کند » اگر چنین باشد من از تو سرترم حاج آقا! اما نمی دانم چرا همیشه تویی که بر مسند می نشینی و همیشه تویی که از همه چیز برخورداری و همیشه منم که از هرگونه برخورداری محرومم.

حاج آقا! تو کنکور ندادی و لیسانس گرفتی!! هیچ می دانی اضطراب کنکور یعنی چه؟ می دانی تمرین تست یعنی چه؟ پشت کنکور ماندن و رتبه نیاوردن یعنی چه؟  

حاج آقا! تو دانشجو بودی دانشجوی دین. پول گرفتی و درس خواندی فارغ التحصیل که شدی تریبون ها برای تو آماده بودند ... و من نیز دانشجو بودم دانشجوی دین اما برخلاف تو من پول می دادم و درس می خواندم فارغ اتحصیل که شدم دربدر شدم دربدر و آواره.

حاج آقا! تو از دوسال بیگاری بنام خدمت مقدس سربازی هیچ تصوری نداری. بر خود نام مقدسی نهاده ای: سرباز امام زمان! آیا سرباز امام زمان نباید دوره های مقدس نظامی بگذراند؟ تو اصلا می دانی آسایشگاه، صبحگاه، پست شبانه، پیش فنگ ، پافنگ و ...  یعنی چه؟ اینجا هم که دست از سر من برنداشتی اینجا هم آمدی به وعظ و هدایت من! من خاک آلود و خسته از تمرین های نظامی باید قامت رعنا و قبای ترو تمیز و منبرقدسی تو را تحمل می کردم.

حاج آقا! تو روحانی بودی جامعه برای تو جا باز کرد تو بدون اینکه تلاش کنی صاحب شان و منزلت اجتماعی شدی منزلتی که یک معلم با 30 سال تلاش شبانه روزی برای تربیت فرزندان جامعه اش کسب نمی کند.

حاج آقا! تو ولایی بودی و جایگاه والایی داشتی. خواسته و ناخواسته صاحب قدرت سیاسی شدی هرجا که رفتی نماینده ولایت خطاب شدی و بر مسند نشستی.

حاج آقا! تو ملبس به لباس پیغامبر بودی و تقدیس شدی تاریخ و تریبون را قبضه کردی در محرومترین نقاط سرزمین من برایت منبر ساختند تا تو با توسل به آیه های عذاب قرائت خود را از دین بر جامعه ای فقیر و مظلوم تحمیل کنی.

و تو نماینده خدا در روی زمین بودی صاحب مصونیت اجتماعی، قانونی و سیاسی شدی. تنها یک مرجع حقوقی می تواند تو را بازخواست کند: دادگاه ویژه روحانیت؛ که آنهم در قبضه طولای هم قطارانت هست.

حاج آقا! تو با تلاش کوچکی به برتری بزرگی رسیدی و من با تلاش بزرگم که تو بهتر می دانی از نیازهای اولیه یک انسان محرومم و ازدواج برای من حاج آقا! در 30 سالگی هم در سطح یک رویاست.

حاج آقا! نماز و روزه ، دلم را در اوج طوفان آرام می کند نماز که می خوانم اینهمه تلخی و ناکامی را فراموش می کنم اما حاج آقا! به من می گویند در این سکوت زیبای عرفانی به تو اقتدا کنم و فرمایشات تو را گوش کنم و از تو تقلید کنم ... .

حاج آقا! به آنها که مرا به تقلید از تو مجبور می کنند از ترس طرد شدن چیزی نمی گویم اما به تو التماس می کنم تو را به خدا ولم کن! حداقل در این یک مورد بیخیال من شو! مرا با خدایم تنها بگذار! دوست دارم با خدا که حرف می زنم مزاحمم نشوی... !

حاج آقا! تو ادعا کردی که من 30 ساله نمی توانم قبول! من هم می گویم تو نمی توانی ... . تو جمله را ناقص گذاشتی و ناتوانی مرا شرح ندادی  اما من جمله ام را کامل می کنم و ازعجز تاریخی تو می گویم.

تو تمام تاریخ، فرهنگ، جامعه و خانواده مرا تسخیر کرده ای همه چیز مرا زیر یوغ قدسی خود برده ای مادرم تو را بیشتر از من دوست دارد از کلاهی که بر سرش گذاشته ای خبر ندارد. جامعه ام تو را بر روشنفکران و آزادیخواهانش ترجیح می دهد و تاریخ سرزمین من تو را تقدیس می کند.

اما جاج آقا! من فاجعه را فهمیده ام تو را شناخته ام به زور و زر و تزویر تو پی برده ام سعی می کنم مادرم را از چنبره قدسی تو نجات بدهم ، جامعه را آگاه سازم و تاریخ را دوباره و درست بنگارم.

سختی را را می دانم. می دانم تو چه گرز سنگینی به دست داری تو را می شناسم و زنجیر را و زندان را و فتوا را و اعدام را و اعدام انقلابی را ... . با اینهمه تو دیگر نمی توانی حاج آقا تو دیگر نمی توانی!

تو دیگر نمی توانی بفریبی حاج آقا!